Cordillera Mountain Ultra

Iba talaga ang simoy ng hangin sa Itogon, Benguet. Sa race expo pa lang noong bisperas, dama mo na ang malamig at preskong klima na perpekto para sa mahabang takbuhan. Pagsapit ng madaling araw, puno ng enerhiya ang mga tao sa starting line. Pag-arangkada namin, sinalubong agad kami ng mga nagtataasang pine trees at ang nakamamanghang tanawin ng Cordillera mountains habang sumisikat ang araw. Ang unang bahagi ng kalsada ay napakaganda, pero huwag kang magpapalinlang dahil ang ruta ay puno ng walang katapusang ahon at lusong. Pagsapit sa km 25, naramdaman ko na ang nipis ng hangin dahil sa elevation. Matindi ang laban sa isip—bawat paahon ay parang sumisipsip ng lakas ko, pero ang mga lokal na nanonood at nagche-cheer sa gilid ng kalsada ay nagbigay sa akin ng karagdagang lakas. Sa huling stretch pabalik sa bayan, binigay ko na ang lahat ng natitirang hininga ko. Ang pagtawid sa finish line ay isang emosyonal na sandali, lalo na nang isabit sa akin ang wood-carved medalya na tatak Cordillera. Ang post-race meal na mainit na kape at lokal na kakanin ay saktong-sakto sa malamig na panahon. Tip sa mga tatakbo dito: Mag-train kayo ng matinding hill repeats at sanayin ang sarili sa mahahabang ahon, dahil ang kalsada rito ay hindi patag kailanman.